Πασχαλινό, Αλ. Γκιάλας (Γ. Βερίτης)
Πασχαλινό
Στο στερνό το ξεψύχημα
δειλινού μυρωμένου,
κάποια ρόδα μαραίνονται,
κάποια ρόδα πεθαίνουν.
Ώρια λούλουδα π’ άνθισαν
μιαν αυγούλα τα’ Απρίλη
ξεφυλλίζουν και σβήνουνε
στο λαμπριάτικο δείλι.
Κι ένα ρόδο,τινάζοντας
τ’ ανοιχτά πέταλά του,
κάποιο φύλλο που τούμεινε
για στερνό στόλισμά του,
με τρεμούλιασμ’ ανάλαφρο
το τινάζει μπροστά του,
στο κρυστάλλινο φλοίσβισμα
του ρυακιού του δροσάτου.
- Που τραβάς ανθοπέταλο
τη ζωή σου να σβήσεις;
- Πάω να φέρω την Άνοιξη
σε μια χώρα άλλης ζήσης.
Μη με κλαις. Σ’ άλλα χώματα
τον Απρίλη θα φέρω,
θα σκορπίσω το μήνυμα
μιας αλήθειας που ξέρω
κείνο π’ άκουσα σήμερα
και σιγόψελνε η αύρα,
που το λάλαε χαρούμενα
κι η καμπάνα απ’ αλάργα
νύχτα νύχτα το μήνυμα
το τρανό θα κηρύξω –
του Χριστού την Ανάσταση,
στους νεκρούς που θα σμίξω.
Γ. Βερίτης
αιωνία η μνήμη του...
Lamprini T.
